De val van kersenbloesemblaadjes

Kersenbloesemblaadjes komen voor in bijna alles wat met kamikazes te maken heeft. Het leven van een kamikazepiloot is immers net zo kort en vluchtig als een kersenbloesemblaadje (in het Japans sakura) en zijn laatste duik is daarom vergelijkbaar met het vallen van kersenbloesemblaadjes. Als symbool komt sakura het prominentst voor bij de Jinrai Butai (het korps van de bliksemgoden), waar ze op de neus van het voor de Japanse Keizerlijke Marine ontworpen kamikaze-vliegtuig (Ōka) geschilderd was. De naam Ōka is overigens ook een synoniem voor sakura.

Ook de Japanse chrysant (de Japanse nationale bloem) heeft een vast plaatsje in de kamikazesymboliek. Sommige piloten schilderden die op hun toestel en de verzamelnaam voor de kamikaze-acties tijdens de slag om Okinawa was kikusui (drijven de chrysant).

De metafoor voor het neerstorten van de kamikazevliegtuigen is Gyokusai (versplinterd juweel). In de afscheidsbrief van een piloot valt te lezen: “Moge mijn dood zo zuiver zijn als het breken van kristal”. De figuurlijke betekenis van het woord Gyokusai is “eervolle dood”, wat het ideaal was van de kamikazes. Zij refereerden ook vaak aan het Yasukuni-heiligdom, der rustplaats voor alle gesneuvelden. De piloten geloofden dat hun geesten na hun dood daar opgenomen zouden worden om daar vervolgens in de geestenwereld verder te kunnen vechten voor  Japan. De kamikazes werd een speciaal plekje beloofd in het heiligdom. Dat was voor hen een extra motivatie om hun missie tot een goed einde te brengen.

De zelfmoordmissies kenden heel wat rituelen. Het dagritme van de piloten was tijdens de trainingsprogramma’s steeds gelijk: Eerst werd het Japanse volkslied gezongen. Daarna reciteerden de kamikazes het Keizerlijk Voorschrift en zwoeren daarmee trouw aan de Keizer en beloofden op die manier dapper te zullen vechten. Vervolgens gaf de groepscommandant een toespraak die meestal handelde over de waarden van de bushido (de gedragscode van samoerai), de status van de oorlog of de Japanse plicht Azië te bevrijden van het Westen.
De krachtigste rituelen waren die tijdens de voorbereiding op de laatste vlucht van de kamikaze. Zo knipten de piloten (volgens samouraigebruik) hun haar en nagels af en zonden die naar hun familie. Dat vergezeld van een brief die ze de nacht daarvoor schreven. Vlak voor vertek ontvingen de kamikaze een witte hachimaki en een wakizashi (een kort Japans zwaard). Tot slot volgde dan nog een korte toestpraak van de groepscommandant en dronken ze een kop sake of water. Daarna stegen ze op onder het gezang van een afscheidslied door de piloten die niet aan de missie deelnamen.

Bron: Japanse studies KULeuven

Tweet en Like!